چند وقتیه می خوام از ایلیا بنویسم .

هربار که می رم و لوح دلش رو می خونم افسوس می خورم که چرا آدمای اینجوری انقد زود از پیش ما می رن

خیلی چیزا داشت که بخواد آدمو تحت تاثیر قرار بده حتی برای لحظه ای و همین لحظه لحظه هان که برکت می دن به زندگیت.

مرگ ایلیا ...نه شهادتش ....

 

می دونم خیلی دیر شده ولی ...

ايليا هر ساله، شب بيست و يكم ماه رمضون ميرفت جمكران؛ آخه شش سال پيش، شب بيست و يكم، تو مسجد جمكران، ايليا مسلمان شده بود.

لوح دل ایلیا و همینطور ارمیا رو بخونین...

 

 

 

 

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر !  !  !

 

 

 

 

همه می گن چرا نمی نویسی!! منم می گم :

دوست دارم  خموش تو باشم !!!

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان ميروم و انگشتانم را
بر پوست کشيده‌ی شب می‌کشم
چراغ‌های رابطه تاريک‌اند
چراغ‌های رابطه تاريک‌اند
کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد کسی مرا به ميهمانی گنجشک‌ها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردنی است.

 

نگاه کن که غم درون ديده‌ام
چگونه قطره قطره آب می‌شود
چگونه سايه‌ی سياه سرکشم
اسير دست آفتاب می‌شود
نگاه کن
تمام هستيم خراب می‌شود
شراره‌ای مرا به کام می‌کشد
مرا به اوج می‌برد
مرا به دام می‌کشد

نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می‌شود
تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمين عطرها و نورها
نشانده‌ای مرا کنون به زورقی
ز عاج‌ها، ز ابرها، بلورها
مرا ببر اميد دل‌نواز من
ببر به شهر شعرها و شورها
به راه پرستاره می‌کشانی‌ام
فراتر از ستاره می‌نشانی‌ام



نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل
ستاره‌چين برکه‌های شب شدم
چه دور بود پيش از اين زمين ما
به اين کبود غرفه‌های آسمان
کنون به گوش من دوباره می‌رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسيده‌ام
به کهکشان، به بی‌کران، به جاودان
کنون که آمديم تا به اوج‌ها
مرا بشوی با شراب موج‌ها
مرا بپيچ در حرير بوسه‌ات
مرا بخواه در شبان ديرپا
مرا دگر رها مکن
مرا از اين ستاره‌ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب به راه ما
چگونه قطره قطره آب می‌شود
صراحی ديدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از شراب خواب می‌شود


نگاه کن
تو می‌دمی و آفتاب می‌شود.

 

                                                                                      میترا

 

I know that you are not the moon.
But
You are the moon to me…

 

 

I know that you are not the sun…
But
You are the sunshine of my life…

 

 

I know that you don't love me, as much as I love you…
But
I know that the love I have for you is much more than you can ever imagine . . .

 

 

 

 

گفتی بمون با من بمون گفتم میمونم !
گفتی با دل تنگی بخون
گفتم میخونــــــــم!

 

 

گفتم که مست و عاشقم دیوونه تو
هر شب خرابم گوشه می خونه تو

گفتی ببندم عهدو با یاد تو بستم
تاج غرورم رو زیر پات شکستم

گفتی که باید عاشق و دیوونه باشم
چون ساقی هر شب می کش می خونه باشم

گفتی که باید خاطرم شرط  تو باشه
راه خیال خسته ام خط تو باشه!

گفتی که بر یاس تنت پیرهن بدوزم
چون شاپرک باشم که از عطرت بسوزم !!!

گفتی که دستمو بگیر گفتم میگیرم
گفتی که از عشقم بمیر گفتم میمیرم!!!

گفتم و گریه کردمو پای تو ساختم
این دل سر به راهو آسون به تو باختم


گفتی بمون با من بمون گفتم میمونم
گفتی با دل تنگی بخون
گفتم میخونــــــــــم

.

.

.

                                                                                   میتی

 

«بره خواستن، خودش بهترين دليل وجود داشتن هر کسی است»

 

اگر چه نزد شما تشنه ي سخن بودم
كسي حرف دلش را نگفت من بودم
دلم براي خودم تنگ مي شود آري:
هميشه بي خبر از حال خويشتن بودم
نشد جواب بگيرم سلام هايم را
هر آنچه شيفته تر از پي شدن بودم
چگونه شرح دهم عمق خستگي ها را
اشاره اي كنم ، انگار كوه كن بودم
من آن زلال پرستم در آب گند زمان
كه فكر صافي آبي چنين لجن بودم
غريب بودم ، گشتم غريب تر اما:
دلم خوش است كه در غربتِ وطن بودم .

خوش به حالت آسمون........

بزن باران به نام هرچه خوبیست

لااقل وقتی دلت تنگه راحت می زنی زیر گریه.......

بزن باران که بیصبرند یاران

بدون اینکه بترسی........

نمان خاموش گریان شو به باران

بترسی کسی اشکاتو ببینه .......بهت بخنده....... یا حتی دلش برات بسوزه و بخواد بهت ترحم کنه....

 

 

 

 

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اینت گر که در خود داشتم

هرکسی را تو نمی انگاشتم

 ----------------------------------

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سرنهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش، نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها

 ------------------------------

آه ای با جان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته

--------------------------------- 

ای به زیر پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گيسويم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

 ------------------------------------------

عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست

چلچراغی در سکوت و تيرگيست

عشق چون در سينه ام بيدار شد
از طلب پا تا سرم ايثار شد

 ----------------------------------

این دگر من نیستم، من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیرهنم

آه می خواهم که بشکافم  ز هم

شادیم یکدم بیالاید به غم

آه ،می خواهم که برخیزم زجای

همچو ابری اشک ریزم های های

 ------------------------------------

ای نفس هایت نسیم نیمخواب

شسته از من لحظه های اضطراب

 -----------------------------------

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چوت تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

-------------------------------------

 

 

---

خیلی وقتا هیچی مثل شعرای فروغ آدمو آروم نمی کنه!

 

 

 

خستمه..............|+|+|+|+|+|

بازآی و بر چشمم نشین ای دلفریب نازنین!

آخرین سرمشق کلاس خطم بودااا....

 

كودك نجوا كرد : خدايا با من حرف بزن

مرغ دريايی آواز خواند، كودك نشنيد

سپس كودك فرياد زد : خدايا با من حرف بزن 

رعد در آسمان پيچيد ، اما كودك گوش نداد

كودك نگاهی به اطرافش انداخت و گفت : خدايا بگذار ببينمت 

ستاره ای بدرخشيد ولی كودك توجه نكرد

كودك فرياد زد : خدايا به من معجزه ای نشان بده

ويك زندگی متولد شد ، اما كودك نفهميد

كودك با ناميدی گريست

خدايا با من در ارتباط باش بگذار بدانم اينجايی

بنابراين خدا پايين آمد و كودك را لمس كرد

ولی كودك ، پروانه را كنار زد و رفت.....

 

 

برآتش تو نشستیم و دود شوق برآمد

تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی!!!

 

بنـــــمای رخ که باغ و گلستانـم آرزوسـت
بگشای لــب که قنــــد فراوانم آرزوســــت

ای آفتـــاب حســن بـرون آ دمـــی ز ابـــر
کان چـــهره ی مشعشع تابـــانم آرزوسـت

گفتی بنـــــاز بیش مرنـجان مـــــرا بـــــرو
آن گفتنت که بیش مرنــــجانم آرزوســــــت

آن دفع گفتنــت که بروشه به خانـــه نیست
آن نـــــاز وباز تـــــندی دربـــانم آرزوسـت

زین همــــرهان سست عناصر دلــــم گرفت
شیــر خـــدا و رستم دستــانــم آرزوســـــت

زیــــن خلق پر شکایت گریان شدم ملـــــول
آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست

والله که شهــــر بی تو مـــرا حبـس  میشود
آوارگـــی کـــوه و بیـــــابانـــــم آرزوســــت

یک دست جام باده و یک دست زلـــــف یار
رقصـــی چنین میانـــه ی میدانم آرزوســـت

دی شیخ با چـــــــراغ همی گشت گــرد شهر
کز دیـــــو و دل ملولـــــم و انسانم آرزوسـت

گفتنـــــــد یافت مـــــی نشود گشتـــــه ایـم ما
گفــــــت آن چه یافــت می نشود آنم آرزوست...!!!

 

 

 

غم من لیک غمی غمناک است.

 

نيست رنگی كه بگويد با من

اندكی صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

وای، اين شب چقدر تاريك است!

 

 

       سحر آرام ولی غمگین تاب آمدن ندارد و مهتاب تاب تابیدن. ناله ای از چاه می آید! و مرغابیها متوحش به سویش می دوند. صدایش می زنند، التماسش می کنند و به پایش می افتند. باور میکنی درهم جان میگیرد و ردای علی را در بر میگیرد.انگار قلب  رئوفی دارد. اما ای انسان! از دیوارهای کوفه بوی عفن می آید، بوی شقاوت و پلیدی، تاریکی و ظلمت به حدی است که چشم ، چشم را نمی بیند....

       حجربن عدی هراسان در جست و جوی مولا در کوچه های بی وفای کوفه می دود و علی (ع) با گامهای استوار و با صلابتش، با هیبت و شکوه ازلیش از راهی دیگر به محراب می رود تا جام ابدی وصال را از عشق به محبوبش لبریز کند و با صوت خوش الحانش بر پیکراهل آسمان لرزه افکند تا ندای "فزت و رب الکعبه" را به عرش برساند. هیهات که مهتاب هم شرمگین است و نور سرخ رنگش محاسن زیبای علی را خضاب کرده است.تادیگر ناشناسی نباشد که در تاریکی شب شام یتیمان عرب را ببرد. ای چاه! دیگر چه کس در کنارت  بنشیند و با جگری سوخته از خار در چشم و استخوان در گلویش بنالد. ((مردی خسته در میان مردم و ملول از هر آرزویی که به ستوه آمده است))، بگذارید برای نخستین بار به آرامش ابدی برسد و به دیدار گل یاسش بشتابد....