اگر قلب تو مکث کرد
اگر چیزی به توفقش واداشت
اگر کلام، در گلوگاه تو از رسیدن به مقام تکلم به دور ماند
و اگر دستهایت پرواز کزدن را فراموش نمود.
ماتلیده!
عشق من!
لبهایت را برای من به جای گذار.

زان رو که واپسیم بوسه می بایست با لبهای من همراه شود
تا آن بوسه جاودانه در دهان تو باقی بماند
چنان که با من ادامه می یابد
تا لحظه ی مرگ، تا واپسین نفس.

در حال بوسیدن لبهای سرد تو خواهم مرد
در حال نوازش غنچه های تنت
در جستجوی نور چشمانت
حتی اگر بسته باشند.
و زمین ما را در آغوش خواهد گرفت
اگرچه بسوی مرگی منفرد پیش می رویم، برای ابد
اما با ابدیت یک بوسه، باز زندگی خواهیم کرد.

پابلونرودا