...
اين سه تا نقطه را برای تو گذاشته‌ام
عشق من!
هميشه اينها نشانه‌ی سانسور نيست،
هزار حرف و تصوير و خاطره
در آن خوابيده
مثل من که وقتی نگاهت کنم
سه نقطه بيش‌تر نمی‌بينم
تو
من
و خدا
که از ديوانگی سر به بيابان گذاشت.

اين وبلاگم همين جا بايد تموم بشه.

مي دونم ديگه اينجا چيزي نمي نويسم اينم ميدونم كه نمي تونم چيزي ننويسم ولي مي رم يه جاي ديگه و يه شروع ديگه جايي كه هيشكي دستش به من نرسه. اينجوري خيلي بهتره واسه هممون!

پ.ن. بغضمه.